Even terug in de tijd...

Frieda Klomp
Frieda Klomp

Als kind was ik altijd al in de weer met dieren en met de natuur. Waar klasgenoten met elkaar speelden, was ik meestal alleen te vinden tussen de paarden en andere dieren op onze boerderij. 

Ik had ook altijd het gevoel ‘er niet helemaal bij te horen’. Als kind wil je dat natuurlijk wel graag. Later als puber en in mijn ‘twenties’ uiteraard ook. Ik was er trots op dat ik met ‘iedereen overweg kon’. Feitelijk paste ik me aan als een kameleon. Ging over mijn grenzen en liet over mijn grenzen gaan. 

Dat aanpassen dat kon ik heel goed. Want ik kon feilloos aanvoelen hoe de ander op dat moment in zijn vel zat. Al was ik me daar toen nog helemaal niet bewust van. Het was puur een overlevingsmechanisme.

Ik kon ook heel goed ‘meedoen’ en was er van overtuigd dat ik het dan ook echt naar mijn zin had. Voor anderen leek dat ook zo. Een enkeling had wel in de gaten dat er iets niet klopte. 

Ik was helemaal niet happy. Logisch dat ik problemen kreeg met mijn fysieke, mentale en emotionele gezondheid.

Als ik de paarden niet had...

Door de paarden heb ik mijzelf leren kennen. En ben ik dichterbij mezelf gekomen. Bij mijn intuïtie, mijn innerlijke stem. Ik moest wel, want dit was het ook niet. Want met geen van mijn paarden kon ik op een gegeven moment nog iets. 

Ik ontdekte dat ik de paarden kon helpen, omdat ik voel wat zij voelen. En dat ze met hetzelfde te maken hebben als ik had. Namelijk, depressie, emotie-eten, over je grenzen laten gaan, dissociëren, paniekaanvallen. Paarden zijn daarin niet anders dan wij. 

Ik volgde talloze opleidingen. In eerste instantie waren deze gericht op het behandelen van paarden. Later kwamen daar humane studies bij en ik ontdekte dat ze perfect toepasbaar waren op de paarden. 
Zo ontstonden mijn eigen methodes. En natuurlijk studeer ik nog steeds dagelijks, op mijn manier.

Ondertussen loste ik mijn eigen problemen op. Het helpen van de paarden hielp mij hier enorm bij. Inmiddels weet ik; als je een ander helpt met helen, heel je ook stukken van jezelf. 

Ik overwon onder andere mijn eetstoornis en mijn depressie. Daar ben ik mijzelf dankbaar voor en durf daar met recht trots op te zijn. Ik sta aan het roer van mijn leven. Ik volg de golven en stuur af ten toe wat bij. Go with the flow. Ga je mee?

Mijn passie

Het is mijn passie om paarden te helpen die tegen hetzelfde probleem aanlopen als ik deed; Hypergevoelig zijn en hier niet mee om weten te gaan. Want dat is het geval bij de paarden in mijn praktijk. En dat was bij mij het geval. 

Het is mijn passie om de paarden weer in verbinding te brengen met hun gevoel, met hun emoties, met hun lichaam. Zodat ze weer zichzelf worden en met plezier en motivatie in ons midden kunnen zijn. Als vanzelf met ons meebewegen. 

Het is mijn passie om jou de tools te geven om weer in verbinding te komen met je paard. Zodat je met hem kunt samenwerken op basis van vertrouwen. En niet op basis van manipulatie.
Want dat is wat er in de praktijk, ook al heb je de beste bedoelingen, gebeurt. Zonder dat je het in de gaten hebt. 

Er zijn een aantal dingen die mijn leven zinvol maken; Blije paarden, en blije mensen. 

Ohja, en goede koffie :). 

Wat doe ik?

Sommige mensen noemen mij paardenfluisteraar. Zo zou ik het niet willen noemen. Het zijn eerder de paarden die fluisteren, niet ik. De paarden die het zachtst fluisteren, en niet van zich laten horen zijn over het algemeen de paarden met de grootste problemen. Ze doen ogenschijnlijk braaf hun ding, ondertussen voelen zij zich doodongelukkig. Ze voelen zich niet gezien, gehoord en hebben ook de hoop opgegeven dat er nog geluisterd gaat worden. Dus ik zou liever zeggen; paardenLuisteraar.

In een behandeling begin ik daarom altijd met veiligheid en vertrouwen. Want dat missen deze paarden. Het maakt niet uit of ik live behandel of op afstand; ik begin altijd zonder aanraking.

Pas als het paard ontspant, ontstaat er ruimte voor genezing. Dan pas kan het paard trauma loslaten. Een trauma oplossen is niets meer en niets minder dan alle gevoelens en emoties oplossen, die bij een probleem horen. 

En dat doe ik voor jouw paard. 

Iedere keer geniet ik daar weer van. Het paard wordt meer zichzelf, gaat ‘staan’, wordt zachter, kan weer paard zijn. Je ziet het ook aan zo’n paard. Zijn lichaamshouding verandert vrijwel direct. Ook kan je veranderingen in zijn blik en zijn vacht waarnemen. Logisch, de huid is het grootste orgaan, de ogen de spiegel van zijn ziel. 

Soms zal ik je tijdens de sessie vragen je paard te helpen. Dan is de behandeling nog krachtiger. Hoe mooi is dat?

Op deze manier behandel ik het paard holistisch. Ik behandel het fysieke lijf, het mentale, het emotionele en het spirituele lichaam en betrek ook de omgeving (dat ben jij!) van het paard daarbij. 

Vraag je nooit af waarom dit jou overkomt. Jouw paard is niet voor niets op jouw pad gekomen.