Verdriet bij paarden
Frieda lost verdriet op bij paarden

Oplossen van verdriet bij paarden in de praktijk

Verdriet bij paarden is op te lossen. Want het spreekwoord ‘tijd heel alle wonden’, gaat niet altijd op. Zeker niet.
Als ik niet aan het werk ben, breng ik zo veel mogelijk tijd door bij mijn paarden. Daar besteed ik veel tijd aan studie. Deze studie zonder boeken vindt plaats tussen de paarden. Bij hen toets ik bestaande, en ontwikkel ik nieuwe technieken. In eerste instantie natuurlijk om mijn eigen paarden te helpen, bijvoorbeeld met verdriet. Bij succes, ook andere paarden. De paarden helpen mij daarbij. Ze geven me boodschappen, soms door te spreken, soms door hun acties. Aan mij om te onderzoeken wat ze daar mee zeggen.

Ik neem jullie graag mee in mijn onderzoek van afgelopen zaterdag. Waan je in een oase van rust en bedenk er getjilp van vogels bij. Ik beloof je dat ik de volgende keer een video maak. Ik trof Milan, Lucas en Celvin in de paddock. Celvin kwam direct naar me toe en ik merkte dat het vastzat achter zijn oren. Uiteraard wilde ik hem daar graag bij helpen. Lucas kwam tussen ons in staan. Beetje bijdehand. “Laat me nou Lucas, ik ben even bezig” zei ik. Ik vroeg Celvin om toestemming. Nee, ik mocht hem vandaag niet helpen. Aha, Lucas, dankjewel, ik begrijp je. Lucas zei: “ik wel, ik wel, ik wel”.

Oud verdriet

En inderdaad, ik kreeg toestemming en meteen werd ik overladen door een intens, oud verdriet. Nu ik het schrijf voel ik het weer. Toen ik het wilde behandelen bij Lucas, vloog hij Milan aan. Dit gebeurt vaker en ik laat het er zijn. Het word Lucas dan teveel. Zijn emotionele emmertje loopt dan over. Ok, dankjewel voor de info, ik zal zachter bij je binnenkomen met mijn energie. Lucas zonderde zich af van de andere twee. Heel zachtjes mocht ik, van een afstandje, beetje bij beetje zijn verdriet oplossen. Op een gegeven moment kwamen Celvin en Milan er weer bij. Milan begon aan mij te ‘friemelen’. Milan, laat me nou even. Oh nee, wacht wat is hier de boodschap van?

Lucas zat in een lastig stukje emotie wat niet los wilde komen. Milan maakte mij een beetje aan het lachen. En daarop liet Lucas los. Natuurlijk! Ik zat er te strak op. Ik ‘wilde’ dat los zou komen, terwijl ik weet dat dat slechts vanuit ontspanning mogelijk is. Milan, dankjewel mijn gids, voor deze note to self.

Paarden laten emoties los voor elkaar

Vervolgens diende zich nog iets anders aan wat aandacht nodig had. Milan was Lucas aan het helpen door voor hem los te laten. Dat gebeurt wel vaker bij paarden onderling. Plotseling kwam Celvin daar een stokje voor steken. Alsof hij wilde zeggen; “Dit dient Lucas zelf te doen”. En welja, prompt gaapte Lucas en liet zijn verdriet los. Ik checkte door weer af te stemmen op Lucas. En ja, hij voelde beter, rustiger.

Van ‘grumpy old man’ naar zachte knuffelpony

Het is zo leuk. Lucas wordt met zijn 22 jaar steeds jonger. Hij kwam in december 2019 in de kudde als een ‘grumpy old man’. Stug, van binnen en van buiten, nors. Inmiddels wordt hij steeds zachter in zijn gedrag en is zijn lichaam een heerlijk zachte pudding. Heerlijk om te zien. En het ‘bewijs’ dat emoties dus letterlijk vastzitten in je lijf, en zorgen voor ongemak.
Zo ziet mijn zaterdag er dus vaak uit. Van de week zal ik een extra studie toevoegen, namelijk hoe mijn filmcamera ook al weer werkt 😊. Dan kan je echt in geuren en kleuren meegenieten.

Frieda Klomp

Frieda Klomp

Holistisch therapeut