mijn paard wil niet lopen

Mijn paard wil niet lopen

Pijn, niet willen of eigenwijs?

Dat was mijn klacht toen ik in 2010 Celvin begon te rijden. ‘Hij snapt niet hoe mijn been werkt’. Alles hebben we geprobeerd; met een zweep met plastic zakjes achter hem aan, met een ander paard mee laten lopen, bij geen reactie op mijn been een tik…..niets hielp.

In de jaren daarna heb ik alle hoeken en gaten afgezocht wat er met hem kon zijn. Ik ben horsemanship opleidingen gaan doen en heb daar diploma’s voor gehaald. Ja, ook bij de grote namen. Ik zeg niet dat er per definitie iets mis mee is, maar het werkte niet voor mijn paard.

Daarna ben ik opleidingen gaan doen zodat ik hem fysiek kon behandelen. Had hij wellicht pijn? Paarden geven nou eenmaal slecht aan dat ze pijn hebben. In de natuur is dat namelijk niet zo handig. Een roofdier heeft dan gelijk in de smiezen dat jij een makkelijk hapje bent.

Pijn, niet willen of eigenwijs?

Inderdaad, Celvin had wel wat fysieke problemen. En nog steeds. Toch zei mijn gevoel dat dat niet het enige probleem was. Ik vergeleek het met de Nijmeegse Vierdaagse die ik 4 keer heb gelopen; er liep jaar in jaar uit een man mee, die zo scheef was, dat je het niet kan bedenken. En toch had hij de grootste lol en was hij eerder binnen dan ik.

Er zijn een aantal redenen waarom je als paard niet ‘vooruit’ wil; je hebt pijn, je wil niet of je bent bang.
Maar waar ligt de grens tussen niet willen en eigenwijs zijn? En wanneer is er sprake van angst?

Er zijn in mijn praktijk echt paarden die niet willen. Die er helemaal klaar mee zijn. Met hun baasje, het werk, hun maatjes, of hun huisvesting. Paarden oordelen niet? Oh, jawel hoor.
Eigenwijs zie ik meer als een leuke karaktereigenschap of assertiviteitstraining voor jouzelf, zo’n paard komt niet voor niets op je pad :).

Is zo’n paard gewoon niet zo slim, omdat hij het niet meteen begrijpt? Zeker niet. Als je je niet op gemak voelt, presteer je nou eenmaal minder goed. Ik weet nog dat ik in groep 8 eens per week een invaljuf had. Juf Jansen. Een heel vriendelijk mens met een goed hart. Bij haar haalde ik altijd achten, waar ik de rest van de week, bij mijn mannelijke leraar, terugkwam met zesjes. Week in, week uit.

Angst maakt apathisch


De grootste groep paarden die ik tref met dit probleem (aan de hand of onder het zadel) hebben last van angsten. En van angst word je apathisch (wat een vorm is van vluchten), je komt tot stilstand. Want je bent bang dat elke beweging die je maakt verkeerd is. Sterker nog; je weet soms als paard niet meer wat goed of fout is. Dus dan kan je de keuze maken om niets meer te doen. Bovendien slaat de angst zich op in je lijf. wat zorgt voor pijn en andere fysieke klachten. En daarmee is de cirkel weer rond.

Wat daar ook mee te maken heeft, is aarding, hier willen zijn, in je paardenlijf willen zijn.
Het is zo mooi om te zien, dat na een behandeling een paard soms groter lijkt (en ook daadwerkelijk is); de oorspronkelijke vormen komen weer terug, er is letterlijk ruimte om weer te ‘zijn’. Ruimte om weer te bewegen, ruimte voor expressie, vertrouwen dat je er mag zijn. Soms verandert zelfs de kleur van het paard. Als ik het dan tegelijkertijd met de eigenaar constateer, weet ik niet dat ik niet droom :). Zo’n paard heeft er dan weer zin in, weet dat het iets mag zeggen.

Op je plek staan geeft plezier

Dan is het op een gegeven moment heel fijn als je als paard daadwerkelijk gezien en gehoord gaat worden. Om wie je bent. Om jouw kwaliteiten. En al is dat bomen slepen, het perfecte gezelschap zijn voor een ander paard, ga je helemaal ‘aan’ van vrijheidsdressuur, dan is dat ook goed. Het is tijd dat je jouw perfecte baasje vindt die jou begrijpt.

Dat baasje mag leren om het paard zijn stem weer terug te geven. Het is alleen een lange weg van luisteren en steeds terugkeren bij jezelf. Wat heeft mijn paard nodig? Wat zegt mij dit?
Eerst mag de angst en de onzekerheid worden opgelost. Dan kom je in de ‘neutrale zone’. Vanuit daar kan het paard zich dat eigen maken. Aan het werk zonder oude patronen. Pas daarna ontstaat plezier. En wie weet ja, kan er weer gereden worden. De mogelijkheden gaan net zo ver als jouw beperkingen :).

Frieda Klomp

Frieda Klomp

Holistisch therapeut

share this post

Share on facebook